Ələsgər sənətinin simfoniyası: Sözün və musiqinin vəhdəti
Tarix: 21-04-2026 | Saat: 13:17
Bölmə:Karusel / Manşet / Özəl / Qərbi Azərbaycan / Yazar3 | çapa göndər
Poeziyada səslərin harmoniyası və şeirdə musiqi məsələsi söz sənətinin ən ali qatını təşkil edir. Şeir sadəcə mənaların düzümü deyil, o, ruhun eşidə biləcəyi bir musiqidir. Bu musiqi şairin misralara köçürdüyü daxili ritmdən, sait və samitlərin bir-birini izləyən ahəngindən doğur. Həqiqi poeziyada hər bir səs müəyyən bir emosional yük daşıyır; kəskin səslər döyüşkənlik və sarsıntını, yumşaq səslər isə həzinlik və səmimiyyəti ifadə edir. Bu baxımdan, şeirdə musiqi yalnız vəzn və qafiyə ilə məhdudlaşmır, o, sözlərin fonetik quruluşunda, pauzalarda və misraların daxili nəfəsində gizlənir. Ustad şairlər kəlmələri elə bir zərgər dəqiqliyi ilə seçirlər ki, hətta musiqi alətinin müşayiəti olmadan belə, həmin misralar oxucunun qəlbində bir melodiya kimi sədalanır.
Aşıq Ələsgər yaradıcılığı bu harmoniyanın və musiqiliyin Azərbaycan ədəbiyyatındakı ən mükəmməl zirvəsidir. Ustadın sənəti Göyçənin saf dili ilə yoğrulmuş, xalqın ruhuna ən yaxın olan ifadə tərzi ilə zənginləşmişdir. Ələsgər yaradıcılığını fərqləndirən ən başlıca xüsusiyyət onun texniki kamilliyi ilə səmimiyyətinin ayrılmaz vəhdətidir. O, ən mürəkkəb cinasları, cığalı təcnisləri və dodaqdəyməzləri elə bir ustalıqla qələmə alıb ki, burada bədii forma məzmunun qarşısına keçmir, əksinə, onu daha da qüvvətləndirir. Onun şeirlərində təbiət cansız bir mənzərə deyil, insanla eyni dili danışan, sevinən və kədərlənən canlı bir obrazdır. "Dədə" rütbəsinə ucalan Ələsgər həm də bir mənəviyyat ustadıdır; o, haqqı batildən seçən, namərdə meydan oxuyan və ictimai ədaləti hər şeydən uca tutan bir müdrikdir. Onun yaradıcılığında söz həm musiqidir, həm fəlsəfədir, həm də sarsılmaz bir həqiqətdir.
Dədə Ələsgər qeyri-adi fitri qabiliyyəti və kəskin hafizəsi sayəsində yaratdığı əsərlər hafizələrdən qələmə alınaraq günümüzə çatmışdır. Onun yaradıcılığında musiqi və harmoniya məsələsi həm də ustadı Aşıq Alıdan öyrəndiyi və beş il müddətində püxtələşdirdiyi aşıqlıq sənətinin sirlərinə söykənir. Bu harmoniyanın təməlində aşığın ulu bir vergi və sarsılmaz bir hafizə ilə yaratdığı söz mülkü dayanır. Ustadın sənət yoluna baxdıqda görürük ki, onun musiqi duyumu Göyçənin ustad sənətkarı Aşıq Alının yanında keçdiyi şəyirdlik məktəbində püxtələşmiş, sazın simlərindəki hər bir vuruş şeirindəki hər bir hecanın çəkisinə çevrilmişdir. Şəyirdlərinin xatirələrindən bəlli olur ki, Ələsgər sazı solaxay çalsa da, onun ifasındakı təmkin və ritm şeirlərinin daxili ahəngi ilə tam bir vəhdət təşkil edirdi. O, şeiri bədahətən yaradarkən sözləri elə bir zərgər dəqiqliyi ilə seçirdi ki, sonradan həmin misraları yaddaşında qoruyub saxlayır və şəyirdlərinə öyrədirdi. Bu bədahətən yaratma qabiliyyəti ustadın səs və məna üzərindəki mütləq hakimiyyətinin, dilin gizli qatlarına vaqifliyinin bariz göstəricisidir.
Ələsgərin yaradıcılıq xüsusiyyətlərindən bəhs edərkən onun klassik irsə olan dərindən bağlılığını da qeyd etmək lazımdır. O, Firdovsi, Nizami, Füzuli və Nəsimi kimi dahi sənətkarların əsərlərini yazılı mənbələrdən oxumasa da, mütaliə edənləri dinləyərək həmin ruhu, həmin şərq poetikasını öz sazına və sözünə köçürməyi bacarmışdır. Onun şeirlərindəki harmoniya həm də aşıqlıq etikasına sadiqliyindən irəli gəlir; ustad üçün sənətkar hər şeydən əvvəl "danışdığı sözün qiymətini bilən", naməhrəmdən şərm eyləyən və saat kimi meyli haqqa dolanan müdrik bir şəxsiyyət olmalıdır. Bu mənəvi ucalıq onun misralarına bir növ müqəddəslik və sarsılmazlıq qatır. Ələsgər poeziyası Göyçənin sıldırım qayalarından əks-səda verən, elatın saflığını və təbiətin əzəmətini özündə birləşdirən diri bir səsdir. Bu səs həm də aşığın sənətə gələn gənclərə qarşı tələbkarlığında, sənəti bir məsuliyyət kimi görməsində özünü büruzə verir. Beləliklə, Ələsgər yaradıcılığındakı musiqilik onun həm fitri istedadından, həm də sənətə olan daxili ehtiramından süzülüb gələn əbədi bir ahəngdir.
Dədə Ələsgərin təbiət təsvirləri sadəcə xarici aləmin mənzərəsi deyil, o, təbiətin daxili musiqisini və ritmini duyub kağıza köçürmək məharətidir. Onun "Dağlar" qoşmasında bu harmoniya özünü təbiətin amansız nizamı ilə ictimai ədalətin vəhdətində büruzə verir. Şair dağı elə bir uca məqama qoyur ki, orada şahla gədanın, yoxsulla ərbabın fərqi itir, hər kəs bu qüdrətli varlıq qarşısında eyniləşir. Bu, Ələsgər poeziyasının ən böyük sosial harmoniyasıdır. "Yazın bir ayıdı çox yaxşı çağın" misrası ilə başlayan bənddə çeşmə başındakı yığnağın kəsilməməsi, zənburun çiçəkdən bal alması təbiətin işgüzarlıq ritmidir. Burada hər bir kəlmə dağ həyatının təbii səslərini — suyun şırıltısını, arının vızıltısını və elatın səs-küyünü eşitməyə imkan yaradır. Lakin ustad payızın gəlişi ilə bu "calalın" dağılmasını, çiskinin və dumanın gəlişini də eyni poetik qətiyyətlə təsvir edir:
"Qahdan çiskin tökər, gah duman eylər,
Gah gəlib-gedəni pərişan eylər,
Gahdan qeyzə gələr, nahaq qan eylər,
Dinşəməz haramı, halalı dağlar."
Bu bənddəki "Gah" və "Gahdan" kəlmələrinin təkrarı şeirdə təbiətin hiddəti və dəyişkənliyini əks etdirən kəsik-kəsik, lakin sarsılmaz bir ritm yaradır. "Q" və "G" samitlərinin ağırlığı dağın əzəmətini və qəzəbini fonetik olaraq hiss etdirir. Burada harmoniya artıq sadəcə qulağı oxşayan bir səda deyil, dağın öz xarakterini — həm mehribanlığını, həm də amansızlığını duyuran bir musiqidir.
Ustadın cığalı təcnislərində isə harmoniya artıq zərgər dəqiqliyi ilə işlənmiş səs oyunlarına çevrilir. "Ayağa Qarqar" nümunəsində çay adının yaratdığı musiqi ilə "ayağa qarqar" (yük olar) ifadəsinin fonetik yaxınlığı şairin dili necə bir musiqi aləti kimi idarə etdiyini göstərir. Başa Xaçının axması ilə müxənnətin ayağa qarqar olması arasındakı səs bənzərliyi məna dərinliyinin necə bir nöqtədə harmoniyaya gəldiyini isbatlayır. Bu şeirlərdə hər bir cığa, əsas bəndin ritminə yeni bir nəfəs gətirir. "Ay ana, ana" müraciəti ilə yaranın "yana-yana" sızıldaması eyni səs düzümündə birləşərək həm mənəvi, həm də fiziki acını qovuşdurur. "Ayə məndədi" kimi müraciətlər təkcə məna yükü daşımır, həm də şeirin daxili musiqisində bir növ "nəqarət" və ya "refren" funksiyasını yerinə yetirir:
"Kişi gərək zəhmət çəksin, dər salsın,
Süfrə açsın, ad qazansın, dər salsın.
Dərsi azlar Ələsgərdən dərs alsın,
Altı min altı yüz ayə məndədi."
Burada "dər salsın", "dərs alsın" və "ayə məndədi" ifadələri səs bənzərliyi ilə məna dərinliyini elə bir düyündə bağlayır ki, şeiri oxuduqca səs qat-qat açılır. Eyni zamanda, Ələsgər poeziyasında bu təcnis səsin ilahi və fəlsəfi qatını üzə çıxarır. Şair özünü ilahi bir harmoniyanın daşıyıcısı kimi təqdim edir və burada səs artıq müqəddəs bir sədaya çevrilir.
Ələsgərin eşq mövzulu qoşmalarında, xüsusən "Sarı Köynək" şeirində biz səsin ən zərif, ən estetik tərəfi ilə qarşılaşırıq. Gözəlin səsini "fərə kəklik kimi xoş avaz" adlandırması, "Gözəlsən, tərifin düşüb mahala" misrasındakı axıcı samitlərin bolluğu misralara ipək kimi bir yumşaqlıq verir. Şair burada sözün musiqi tutumunu təbiətin öz sədası ilə eyniləşdirir. Gülüşünün "canına düşməsi" təsvirləri isə audial və vizual harmoniyanın vəhdətidir. Lakin ustad bu gözəlliklərin içində də mənəvi bir ayıqlıq axtarır. "Mənəm" ustadnaməsində isə bütün bu səs ehtişamı yerini səmimi bir tövbənin və təvazönün alçaq səs tonuna verir:
"Ağıldan kəm, huşdan çaşqın, dildən küt,
Naqabil, kəlməsi bisəmər mənəm."
Burada "günahkar" sözünün təkrarı qəlbin döyüntüsünü, ruhun hesabatını əks etdirən daxili bir ritm yaradır. Ustad bu misralarda "K", "Ş", "T" kimi sərt səsləri qəsdən sıxlaşdıraraq özünə qarşı olan o kəskin daxili tənqidini fonetik olaraq isbat edir. "Mənəm" rədifi hər dəfə qayıtdıqda, sanki bir mizrab zərbəsi kimi şeirin bədii həqiqətini möhürləyir. Bu şəkildə Ələsgər poeziyası fəryaddan sükuta, eşqdən hikmətə doğru uzanan geniş bir musiqi diapazonunu əhatə edir.
Dədə Ələsgər yaradıcılığındakı səs və məna harmoniyası sadəcə bir sənətkarın fərdi uğuru deyil, bütövlükdə Azərbaycan dilinin və ruhunun Göyçə süzgəcindən keçən əbədi sədasıdır. Bu gün ustadın bizə miras qoyduğu misraları təhlil edərkən görürük ki, onun qurduğu səs mülkü sarsılmazdır. Çünki bu mülk uydurma bəzəklər üzərində deyil, birbaşa həqiqətin, təbiətin və haqqın səsi üzərində ucalıb. Ələsgər poeziyası həm də Qərbi Azərbaycanın — Göyçənin, Ağbabanın, Zəngibasarın, Şörəyelin, Zəngəzurun canlı yaddaş xəritəsidir. O torpaqlardan əks-səda verən hər bir qoşma və təcnis bizi o yerlərin həm coğrafiyasına, həm də mənəviyyatına bağlayan qırılmaz bir körpüdür. Ustadın səsi zamanın və məkanın hüdudlarını aşaraq bu gün də diri şəkildə sədalanır. Onun "Altı min altı yüz ayə məndədi" deyərək bəyan etdiyi o böyük irs, əslində xalqın özünə qayıdışının, öz köklərinə və torpaqlarına olan sahibliyinin səsidir. Bu harmoniyanı qoruyub saxlamaq və gələcək nəsillərə orijinal şəkildə çatdırmaq, hər bir tədqiqatçının və vətənpərvər insanın ən müqəddəs borcudur. Çünki nə qədər ki Ələsgərin sazı və sözü eşidilir, Göyçənin ruhu yaşayır və bizi öz ulu çağırışı ilə o mübarək dağlara səsləyir.
Şəmsi Qoca
Məlumatlanmaq üçün Facebook səhifəmizi
Digər xəbərlər
Tarix: 21-04-2026 | Saat: 13:17
Bölmə:Karusel / Manşet / Özəl / Qərbi Azərbaycan / Yazar3 | çapa göndər
Poeziyada səslərin harmoniyası və şeirdə musiqi məsələsi söz sənətinin ən ali qatını təşkil edir. Şeir sadəcə mənaların düzümü deyil, o, ruhun eşidə biləcəyi bir musiqidir. Bu musiqi şairin misralara köçürdüyü daxili ritmdən, sait və samitlərin bir-birini izləyən ahəngindən doğur. Həqiqi poeziyada hər bir səs müəyyən bir emosional yük daşıyır; kəskin səslər döyüşkənlik və sarsıntını, yumşaq səslər isə həzinlik və səmimiyyəti ifadə edir. Bu baxımdan, şeirdə musiqi yalnız vəzn və qafiyə ilə məhdudlaşmır, o, sözlərin fonetik quruluşunda, pauzalarda və misraların daxili nəfəsində gizlənir. Ustad şairlər kəlmələri elə bir zərgər dəqiqliyi ilə seçirlər ki, hətta musiqi alətinin müşayiəti olmadan belə, həmin misralar oxucunun qəlbində bir melodiya kimi sədalanır.
Aşıq Ələsgər yaradıcılığı bu harmoniyanın və musiqiliyin Azərbaycan ədəbiyyatındakı ən mükəmməl zirvəsidir. Ustadın sənəti Göyçənin saf dili ilə yoğrulmuş, xalqın ruhuna ən yaxın olan ifadə tərzi ilə zənginləşmişdir. Ələsgər yaradıcılığını fərqləndirən ən başlıca xüsusiyyət onun texniki kamilliyi ilə səmimiyyətinin ayrılmaz vəhdətidir. O, ən mürəkkəb cinasları, cığalı təcnisləri və dodaqdəyməzləri elə bir ustalıqla qələmə alıb ki, burada bədii forma məzmunun qarşısına keçmir, əksinə, onu daha da qüvvətləndirir. Onun şeirlərində təbiət cansız bir mənzərə deyil, insanla eyni dili danışan, sevinən və kədərlənən canlı bir obrazdır. "Dədə" rütbəsinə ucalan Ələsgər həm də bir mənəviyyat ustadıdır; o, haqqı batildən seçən, namərdə meydan oxuyan və ictimai ədaləti hər şeydən uca tutan bir müdrikdir. Onun yaradıcılığında söz həm musiqidir, həm fəlsəfədir, həm də sarsılmaz bir həqiqətdir.
Dədə Ələsgər qeyri-adi fitri qabiliyyəti və kəskin hafizəsi sayəsində yaratdığı əsərlər hafizələrdən qələmə alınaraq günümüzə çatmışdır. Onun yaradıcılığında musiqi və harmoniya məsələsi həm də ustadı Aşıq Alıdan öyrəndiyi və beş il müddətində püxtələşdirdiyi aşıqlıq sənətinin sirlərinə söykənir. Bu harmoniyanın təməlində aşığın ulu bir vergi və sarsılmaz bir hafizə ilə yaratdığı söz mülkü dayanır. Ustadın sənət yoluna baxdıqda görürük ki, onun musiqi duyumu Göyçənin ustad sənətkarı Aşıq Alının yanında keçdiyi şəyirdlik məktəbində püxtələşmiş, sazın simlərindəki hər bir vuruş şeirindəki hər bir hecanın çəkisinə çevrilmişdir. Şəyirdlərinin xatirələrindən bəlli olur ki, Ələsgər sazı solaxay çalsa da, onun ifasındakı təmkin və ritm şeirlərinin daxili ahəngi ilə tam bir vəhdət təşkil edirdi. O, şeiri bədahətən yaradarkən sözləri elə bir zərgər dəqiqliyi ilə seçirdi ki, sonradan həmin misraları yaddaşında qoruyub saxlayır və şəyirdlərinə öyrədirdi. Bu bədahətən yaratma qabiliyyəti ustadın səs və məna üzərindəki mütləq hakimiyyətinin, dilin gizli qatlarına vaqifliyinin bariz göstəricisidir.
Ələsgərin yaradıcılıq xüsusiyyətlərindən bəhs edərkən onun klassik irsə olan dərindən bağlılığını da qeyd etmək lazımdır. O, Firdovsi, Nizami, Füzuli və Nəsimi kimi dahi sənətkarların əsərlərini yazılı mənbələrdən oxumasa da, mütaliə edənləri dinləyərək həmin ruhu, həmin şərq poetikasını öz sazına və sözünə köçürməyi bacarmışdır. Onun şeirlərindəki harmoniya həm də aşıqlıq etikasına sadiqliyindən irəli gəlir; ustad üçün sənətkar hər şeydən əvvəl "danışdığı sözün qiymətini bilən", naməhrəmdən şərm eyləyən və saat kimi meyli haqqa dolanan müdrik bir şəxsiyyət olmalıdır. Bu mənəvi ucalıq onun misralarına bir növ müqəddəslik və sarsılmazlıq qatır. Ələsgər poeziyası Göyçənin sıldırım qayalarından əks-səda verən, elatın saflığını və təbiətin əzəmətini özündə birləşdirən diri bir səsdir. Bu səs həm də aşığın sənətə gələn gənclərə qarşı tələbkarlığında, sənəti bir məsuliyyət kimi görməsində özünü büruzə verir. Beləliklə, Ələsgər yaradıcılığındakı musiqilik onun həm fitri istedadından, həm də sənətə olan daxili ehtiramından süzülüb gələn əbədi bir ahəngdir.
Dədə Ələsgərin təbiət təsvirləri sadəcə xarici aləmin mənzərəsi deyil, o, təbiətin daxili musiqisini və ritmini duyub kağıza köçürmək məharətidir. Onun "Dağlar" qoşmasında bu harmoniya özünü təbiətin amansız nizamı ilə ictimai ədalətin vəhdətində büruzə verir. Şair dağı elə bir uca məqama qoyur ki, orada şahla gədanın, yoxsulla ərbabın fərqi itir, hər kəs bu qüdrətli varlıq qarşısında eyniləşir. Bu, Ələsgər poeziyasının ən böyük sosial harmoniyasıdır. "Yazın bir ayıdı çox yaxşı çağın" misrası ilə başlayan bənddə çeşmə başındakı yığnağın kəsilməməsi, zənburun çiçəkdən bal alması təbiətin işgüzarlıq ritmidir. Burada hər bir kəlmə dağ həyatının təbii səslərini — suyun şırıltısını, arının vızıltısını və elatın səs-küyünü eşitməyə imkan yaradır. Lakin ustad payızın gəlişi ilə bu "calalın" dağılmasını, çiskinin və dumanın gəlişini də eyni poetik qətiyyətlə təsvir edir:
"Qahdan çiskin tökər, gah duman eylər,
Gah gəlib-gedəni pərişan eylər,
Gahdan qeyzə gələr, nahaq qan eylər,
Dinşəməz haramı, halalı dağlar."
Bu bənddəki "Gah" və "Gahdan" kəlmələrinin təkrarı şeirdə təbiətin hiddəti və dəyişkənliyini əks etdirən kəsik-kəsik, lakin sarsılmaz bir ritm yaradır. "Q" və "G" samitlərinin ağırlığı dağın əzəmətini və qəzəbini fonetik olaraq hiss etdirir. Burada harmoniya artıq sadəcə qulağı oxşayan bir səda deyil, dağın öz xarakterini — həm mehribanlığını, həm də amansızlığını duyuran bir musiqidir.
Ustadın cığalı təcnislərində isə harmoniya artıq zərgər dəqiqliyi ilə işlənmiş səs oyunlarına çevrilir. "Ayağa Qarqar" nümunəsində çay adının yaratdığı musiqi ilə "ayağa qarqar" (yük olar) ifadəsinin fonetik yaxınlığı şairin dili necə bir musiqi aləti kimi idarə etdiyini göstərir. Başa Xaçının axması ilə müxənnətin ayağa qarqar olması arasındakı səs bənzərliyi məna dərinliyinin necə bir nöqtədə harmoniyaya gəldiyini isbatlayır. Bu şeirlərdə hər bir cığa, əsas bəndin ritminə yeni bir nəfəs gətirir. "Ay ana, ana" müraciəti ilə yaranın "yana-yana" sızıldaması eyni səs düzümündə birləşərək həm mənəvi, həm də fiziki acını qovuşdurur. "Ayə məndədi" kimi müraciətlər təkcə məna yükü daşımır, həm də şeirin daxili musiqisində bir növ "nəqarət" və ya "refren" funksiyasını yerinə yetirir:
"Kişi gərək zəhmət çəksin, dər salsın,
Süfrə açsın, ad qazansın, dər salsın.
Dərsi azlar Ələsgərdən dərs alsın,
Altı min altı yüz ayə məndədi."
Burada "dər salsın", "dərs alsın" və "ayə məndədi" ifadələri səs bənzərliyi ilə məna dərinliyini elə bir düyündə bağlayır ki, şeiri oxuduqca səs qat-qat açılır. Eyni zamanda, Ələsgər poeziyasında bu təcnis səsin ilahi və fəlsəfi qatını üzə çıxarır. Şair özünü ilahi bir harmoniyanın daşıyıcısı kimi təqdim edir və burada səs artıq müqəddəs bir sədaya çevrilir.
Ələsgərin eşq mövzulu qoşmalarında, xüsusən "Sarı Köynək" şeirində biz səsin ən zərif, ən estetik tərəfi ilə qarşılaşırıq. Gözəlin səsini "fərə kəklik kimi xoş avaz" adlandırması, "Gözəlsən, tərifin düşüb mahala" misrasındakı axıcı samitlərin bolluğu misralara ipək kimi bir yumşaqlıq verir. Şair burada sözün musiqi tutumunu təbiətin öz sədası ilə eyniləşdirir. Gülüşünün "canına düşməsi" təsvirləri isə audial və vizual harmoniyanın vəhdətidir. Lakin ustad bu gözəlliklərin içində də mənəvi bir ayıqlıq axtarır. "Mənəm" ustadnaməsində isə bütün bu səs ehtişamı yerini səmimi bir tövbənin və təvazönün alçaq səs tonuna verir:
"Ağıldan kəm, huşdan çaşqın, dildən küt,
Naqabil, kəlməsi bisəmər mənəm."
Burada "günahkar" sözünün təkrarı qəlbin döyüntüsünü, ruhun hesabatını əks etdirən daxili bir ritm yaradır. Ustad bu misralarda "K", "Ş", "T" kimi sərt səsləri qəsdən sıxlaşdıraraq özünə qarşı olan o kəskin daxili tənqidini fonetik olaraq isbat edir. "Mənəm" rədifi hər dəfə qayıtdıqda, sanki bir mizrab zərbəsi kimi şeirin bədii həqiqətini möhürləyir. Bu şəkildə Ələsgər poeziyası fəryaddan sükuta, eşqdən hikmətə doğru uzanan geniş bir musiqi diapazonunu əhatə edir.
Dədə Ələsgər yaradıcılığındakı səs və məna harmoniyası sadəcə bir sənətkarın fərdi uğuru deyil, bütövlükdə Azərbaycan dilinin və ruhunun Göyçə süzgəcindən keçən əbədi sədasıdır. Bu gün ustadın bizə miras qoyduğu misraları təhlil edərkən görürük ki, onun qurduğu səs mülkü sarsılmazdır. Çünki bu mülk uydurma bəzəklər üzərində deyil, birbaşa həqiqətin, təbiətin və haqqın səsi üzərində ucalıb. Ələsgər poeziyası həm də Qərbi Azərbaycanın — Göyçənin, Ağbabanın, Zəngibasarın, Şörəyelin, Zəngəzurun canlı yaddaş xəritəsidir. O torpaqlardan əks-səda verən hər bir qoşma və təcnis bizi o yerlərin həm coğrafiyasına, həm də mənəviyyatına bağlayan qırılmaz bir körpüdür. Ustadın səsi zamanın və məkanın hüdudlarını aşaraq bu gün də diri şəkildə sədalanır. Onun "Altı min altı yüz ayə məndədi" deyərək bəyan etdiyi o böyük irs, əslində xalqın özünə qayıdışının, öz köklərinə və torpaqlarına olan sahibliyinin səsidir. Bu harmoniyanı qoruyub saxlamaq və gələcək nəsillərə orijinal şəkildə çatdırmaq, hər bir tədqiqatçının və vətənpərvər insanın ən müqəddəs borcudur. Çünki nə qədər ki Ələsgərin sazı və sözü eşidilir, Göyçənin ruhu yaşayır və bizi öz ulu çağırışı ilə o mübarək dağlara səsləyir.
Şəmsi Qoca
Məlumatlanmaq üçün Facebook səhifəmizi
Xəbəri paylaş
Digər xəbərlər
21-04-2026
